RAM, Studnia, Tłumić się – wiersze NeLi

RAM

Odchodzisz –
RAM – TAM – TAM –
jak gdyby miała nadejść zima,
a mimo to nie zapominasz, że słowo
wczoraj było dziś.

Odchodzisz –
RAM – TAM – TAM –
jak gdybym była futrem
mojej matki i nie czuła nic
więcej od swojego ciężaru.

Odchodzisz –
RAM – TAM – TAM –
gdzie słowa nie znaczą nic,
gdzie Twoja ja to nie ja,
gdzie być to mieć.

Studnia

jestem jak naga
wpatrzona w swoje odbicie
w tafli wody
zniekształcona

Tłumić się

Wychodzę poza siebie w tłumie
nieoczekiwanych gości.

Chwytam się nogami podłogi,

Aby nikt mnie nie zgniótł.
Oklepuję się w swojej
jak dotąd świadomej

postaci.

Dziwię się, że niemy
tłum do mnie nie mówił.

I dziś tłumię się w tłumię.

Post Author: Bożena Wiesiołek

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.