Tylko tyle – Magdalena Dziedzic

fir-334011_640

Chciałabym
umrzeć przy twoim boku
i przy nim leżeć przez całą wieczność
przykryta wiekiem sosnowej trumny
jak wypełnioną pierzem gęsim kołdrą
u boku twego rozlecieć się w proch
i jak kurz wymieszać się z ziemią
z której wyrośnie silne drzewo
i stać się jego gałęzią
ty łódek listeczkami zapełniłbyś ją całą
trwalibyśmy tak przez lata
na zawsze z sobą razem
i tylko w cieniu tego drzewa
serce nieskalane gniewem
mogłoby dostrzec dwie postaci
Mnie i Ciebie

Post Author: Magdalena Dziedzic

Zimna staurnowa Pani. Matka swojej córki oraz córka swojej matki. Fanka gumowego krążka oraz wypełnionych kibicami trybun. Lubi czarny kolor, zwłaszcza w poczuciu humoru. Kocha Baczyńskiego oraz Hłaskę. Zasypia słuchając jazzującego Komedę. Lubi czarno-białe stare filmy oraz wszystko co stworzył: Stanley Kubrick, Pablo Almodovar,Woody Allen, Quentin Tarantino... Fascynuje ją Polska za czasów Piastów z Świętosławą Sygrydą na czele oraz Powstanie Warszawskie. Mało śpi, mało mówi,dużo obserwuje. Lubi nocą patrzeć na gwiazdy a w dzień po prostu patrzeć: na drzewa, chmury, ludzi... Jej życiowe motto to fragment z wiersza Baczyńskiego pt. Świat Sen: " ...tonąc po brzegi spojrzenia w rzeczywistość..." niezmiennie od lat w tych spojrzeniach tonie, bo zwyczajnie to prostu lubi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.